Gülümserken kendimle...

Aklınızda bayram da bile yoksam
susmalıyım mı ne artık…

Bugünü de bitirirken,içim dolup taşıyor artık, kızgınlığım kendime, kırılmışlıklarımsa üzülmeye değmeyen birikimlerime, biriktirdiklerime, nefesimle boğulur muyum ki,
öylece bıraksam kendimi kendime.

Dışarısı soğuk ve ayaz yüzümü yakıyor camdan bakarken ben uzaklara. Derinlerimde bir yanma var inceden bir sızı tarifsiz ama acıtıyor.! Neden niye kime bende bilmiyorum artık.!

Gidene mi, kalana mı, hayata mı, insanlığa mı..?

Yorgunum aslında şöyle çekilsem bir köşeye,bir defter yaprağı gibi açsam yüreğimdekileri okusam… Yırtsam bir bir içimdeki tüm yaşanmışlıkları, yaksam birde o yırttığım sayfaları,

ısıtırken tenimi, yudumlarken kahvemi, düşünsem ooh.ne güzel !

Isındım, yok ettim bıraktıklarınızı deyip ağlasam son kez ardınızdan.

Uyuyakalsam oracıkta, pembe düşlere dalıp, toplasam yeşilliklerin arasında kır çiçeklerini kırlardan.

Yok dokunmayıp kır çiçeklerine, seyretsem sadece onları. Gözlerim gökyüzüne bakıyor bir an masmavi bir gökyüzü dans eden bulutların arasından güneş göz kırpıyorken bana bir damla düşüyor yanağıma ılıkça, gülümsüyorum..

Dokunup da acıtmayana...O da ne ! Bakın orada bir gökkuşağı var belirsiz, netleşiyor baktıkça.
Harika !!

Gökkuşağı da gelmiş benim pembe rüyama. Koşuyorum kır çiçeklerine basmamaya çalışarak gökkuşağının diğer ucuna. Koşuyorum ...

Yoruldum mu ne kaybolmaya başladı artık, yetişemedim...

Kayboluyor offf evet kayboldu ! Ama olsun gördüm ya, uğraştım ya, koştum ya diğer ucuna gidebilmek için. Bu yeter bana...

Derken,bir kelebek, rabbim sen nelere kadirsin.!

Nasıl güzel renklerin ahengi nasıl bir endam…Konuyor inanın omzuma, evet kelebek dokunuyor bana tüm narinliğiyle.

Bakıyorum ama yetmiyor dokunmak istiyorum ipeksi kanadına.

Ürküp çırpıyor minicik kanatlarını gidiyor benden uzağa ve bakıp kalıyorum

ardından..

Beni mutlu etmek için kalacak değil ya.. Zamanı yok benimle olmaya ömrünü harcayamaz ki bana.! Ömrü bir gün de olsa....

Gülümsüyorum kendime sen kaldın yine kırlarda...Olsun ben alışkınım yalnızlığıma.

Üşüyorum. Birden gökyüzüne bakıyorum, grileşmiş güneş üzgün ağladı ağlayacak, düşüyor yanağıma bir damla,
gözlerimi açıyorum bir anda
uyuyakalmışım, yaktıklarımın sıcağında, küllerin başucunda...

Garip bir boşluk var şimdi sol yanım da, alışırım sanırım kendimle yaşamaya, bıraktıklarınızla avunmaktansa...

23.12.2007

Son Güncelleme (Pazar, 23 Aralık 2007 06:50)

 
Yazar: Mürüvvet Numan

YAZARIN DIGER YAZILARINI GORMEK ICIN TIKLAYIN

Yazar bilgileri: Mürüvvet Numan

Bu yazar simdiye kadar 71 eser ekledi.daha fazla bilgi icin yazar bilgilerine gidiniz.

Yorum ekle


Güvenlik kodu
Yenile

ÜYELİK GİRİŞİ

KÖŞE YAZARLARIMIZ
мєнмєт Dคℓкคηคт
мєнмєт Dคℓкคηคт
maviiklimler yönetimi
maviiklimler yönetimi
Gelismis Istatistikler
Toplam Üye:2429
Aktif Üyeler:2423
Son Üyemiz:auroragreene2383
Son Ziyaretçi:caniyisever
İçerik:24686
İçerik Okunma:23798482
RADYO MAVİİKLİMLER
Günün Sözü
Kesilmis koyuna, derisinin yüzülmesi elem vermez.
ANONİM -

Friends Online